Uroczystość upamiętniająca plutonowego Władysława Barana, walczącego w obronie Westerplatte odbyła się 7 września 2018 r. przy Starostwie Powiatowym w Sandomierzu.

   Sandomierski magistrat podczas wydarzenia reprezentował Marek Bronkowski burmistrz Sandomierza oraz Piotr Chojnacki przewodniczący Rady Miasta Sandomierza wraz z radnymi.

    Główną częścią uroczystości było odsłonięcie pomnika ku pamięci Władysława Barana. Następnie przybyłe delegacje złożyły wieńce oraz kwiaty przed nowo odsłoniętym pomnikiem. Uroczystości towarzyszyło odegranie hymnu państwowego oraz modlitwa za Władysława Barana i żołnierzy poległych podczas II wojny światowej. Udział w wydarzeniu wzięła również rodzina naszego narodowego bohatera.

    Władysław Baran był synem Józefa i Anastazji z d. Wróbel, miał dwanaścioro rodzeństwa. Przed powołaniem do wojska uczęszczał do Szkoły Wydziałowej w Krakowie.

    Czynna służbę rozpoczął 17 października 1927 r. w 2 Pułku Piechoty Legionów w Pińczowie (2 kompania ckm). 1 maja 1928 r. ukończył szkołę podoficerską w stopniu kaprala. Po roku awansował na plutonowego i pozostał w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy. W 1930 r. został przeniesiony do Sandomierza, skąd w marcu 1939 skierowano go – w stopniu plutonowego zawodowego – do Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Służbę w WST pełnił od 31 marca. W czasie jej obrony był dowódcą karabinów maszynowych placówki "Prom". Po zbombardowaniu wartowni nr 5 bronił placówek "Tor kolejowy", "Fort", a następnie wartowni nr 3. Po kapitulacji Westerplatte przebywał w niewoli niemieckiej, osadzony w Stalagu I A (nr jeńca: 1510).

    Po ucieczce z niewoli w 1943 powrócił do domu, a następnie przystąpił do oddziału partyzanckiego Armii Krajowej, przyjmując pseudonim "Uparty". W listopadzie 1944 został aresztowany i wywieziony do ZSRR, gdzie był więźniem łagrów: Borowicze (nr obozu: 270), Świerdłowsk (nr obozu: 531), Szybałtowo (nr obozu: 284).

   Do Polski powrócił w listopadzie 1947. Studiował zaocznie w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie. Po ukończeniu studiów w 1952, rozpoczął pracę jako księgowy w Polskich Zakładach Zbożowych w Dwikozach, a następnie do emerytury był zatrudniony w Spółdzielni Inwalidów w Sandomierzu. Był także biegłym sądowym w dziedzinie księgowości.

    Miał status inwalidy wojennego. Zmarł 30 sierpnia 1976.